Κανείς δε μπορεί να θέσει όριο στην ελευθερία της έκφρασης. Το επιχείρημα περί προσβολής πεποιθήσεων, ιερών συμβόλων ή αισθητικής δεν μπορεί να σταθεί, καθώς αυτό θα οδηγούσε θεωρητικά σε ένα όλο και μειούμενο όριο, σε μια όλο και αυξανόμενη χαοτική υποκειμενική απαγόρευση (εμένα ας πούμε μου προσβάλει το αίσθημα περί ανδρισμού όποιος φοράει κάθε είδους χρυσαφικό όπως ένα χρυσό σταυρό, όποιος γράφει επιμελώς ανορθόγραφα, όποιος σκοτώνει τη γλώσσα όταν μιλάει κι όποιος βρίζει τις μελιτζάνες).
Δεν μπορεί να υπάρξει όριο καθώς δεν μπορεί να υπάρξει κανείς που νομιμοποιείται με κάποιο τρόπο να το θέσει (σε αντίθετη περίπτωση δε μιλάμε για ελεύθερη αλλά για ελεγχόμενη έκφραση και τότε τίθεται το ζήτημα από ποιόν και γιατί). Μοναδική εξαίρεση αποτελεί η εκφρασμένη εναντίωση σε αυτή την προϋπόθεση συλλογικής ελευθερίας του λόγου. Συνεπώς απόψεις που καταφέρονται ενάντια στο δικαίωμα κάποιου να εκφράζεται για κάτι (πάντα με τρόπο που δεν παραβιάζει το αυτό δικαίωμα των άλλων) ή που ζητάνε την εξόντωση κάποιου φυσικού φορέα λόγου εξαιτίας των απόψεών του, δεν μπορεί να είναι ανεκτές από το κοινωνικό σώμα. Το τελευταίο πρέπει να υπερασπίζεται την ελευθερία της έκφρασης του ενός ως προϋπόθεση της δυνατότητας ελεύθερης έκφρασης όλων κι όχι ως όριο. Η άποψη κάποιου δεν μπορεί να λογίζεται ως χωράφι που τελειώνει εκεί όπου αρχίζουν τα συρματοπλέγματα μιας άλλης ιδιοκτησίας (στις πεποιθήσεις κάποιου άλλου). Με βάση λοιπόν τα παραπάνω: γαμώ το Χριστό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου