Στα γραφεία της Goldman Sachs τα ανώτερα διευθυντικά στελέχη ετοιμάζουν τη «μεγάλη έξοδο». Κάνουν πλιάτσικο σε ότι μπορούν, σε κάθε είδους αποθεματικά. Έχουν ήδη καταστρώσει τη φυγή από το χάος, τη δική τους και μελών του πολιτικού τους προσωπικού. Η αστυνομία ελέγχει ακόμα την κατάσταση στις πόλεις κι ο στρατός βρίσκεται σε ετοιμότητα. Κατά την αποχώρησή τους απ’ τα γραφεία συμβαίνει κάτι αναπάντεχο: στην είσοδο βρίσκεται πλήθος οπλισμένων ανθρώπων με στρατιωτική ενδυμασία.
-Συλλαμβάνεστε κύριε, λέει κάποιος που φαίνεται να συντονίζει τη δράση των στρατιωτών σε ένα απ’ τα μεγαλο-στελέχη που προσπαθούν να βγουν έξω.
-Μα πώς; Με ποια κατηγορία; Δεν υπάρχει κάτι νομικά επιλήψιμο στην δραστηριότητά μας. Βρισκόμαστε σε αγαστή συνεργασία με την κυβέρνηση!
-Λυπάμαι κύριε, αλλά δεν έχετε καταλάβει. Είστε υπό την κράτηση της επαναστατικής κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Παρακαλώ ακολουθήστε χωρίς να δημιουργήσετε οποιοδήποτε πρόβλημα την Κόκκινη Πολιτοφυλακή.
Από τα παράθυρα του Λευκού Οίκου ένας έγχρωμος άνδρας με τα χέρια σταυρωμένα πίσω από την πλάτη του κοιτάζει έξω. «Όλα πήγαν κατ’ευχήν.. Ευτυχώς η προπαγάνδα αυτών των ηλίθιων Ρεπουμπλικάνων και των λοβοτομημένων του Tea Party δεν έγινε πιστευτή. Ήρθε η ώρα να τους πάρει ο χειρότερος φόβος τους, ο Διάολος». Σε όλες τις μεγάλες πόλεις όλων των Πολιτειών εκτός ορισμένων του Νότου (αλλά όχι για πολύ ακόμα κι εκεί), βρίσκονται στο δρόμο ομάδες πολιτοφυλακής ή του στρατού που έχουν καταλάβει όλα τα νευραλγικά σημεία: κυβερνητικές υπηρεσίες, σταθμούς τηλεόρασης και ραδιοφώνου, εισόδους και εξόδους των πόλεων, αεροδρόμια και σταθμούς τρένων καθώς και στρατιωτικές εγκαταστάσεις. «Οι αντιδραστικοί θα πληρώσουν για όλα τα εγκλήματα του Μακαρθισμού και για το ρατσιστικό και ταξικό αστυνομοκράτος. Τα θυμάμαι, τα έζησα, τα βίωσα, με έκαναν να αποκτήσω αυτοσυνείδηση της κοινωνικής μου κατάστασης και ορκίστηκα μαζί με άλλους συντρόφους να τα διαλύσουμε μια για πάντα.. Ακόμα κι αν έπρεπε να συμμαχήσουμε με το Διάολο.. ακόμα κι αν έπρεπε να αναλάβουμε ρόλους μέσα στο ίδιο το δίκτυο της καταπίεσής μας..»
Στο Κρεμλίνο ένας βραχύσωμος πρώην πράκτορας της KGB παρακολουθεί τις παγκόσμιες εξελίξεις από τα διάφορα μέσα και βρίσκεται σε ανοιχτή γραμμή και συντονισμό με τις επαναστατικές κυβερνήσεις. Μετά την πτώση του τείχους και με τον Μπους στην εξουσία του δυτικού μπλοκ είχαν σφίξει πολύ τα πράγματα. Μέσα στη μυστική υπηρεσία και στο πολίτ μπιρό γνώριζαν ότι δεν έχουν πολλά περιθώρια. Έπρεπε να κάνουν μια κίνηση αναδίπλωσης αν ήταν τουλάχιστον να μην ξεφύγει η κατάσταση απ’ τα χέρια τους για τα καλά. Αυτός ο φιλόδοξος μέθυσος που θα αναλάμβανε την εξουσία στη χώρα ήταν ακριβώς αυτό που έψαχναν. Γεμάτος πάθη συνεπώς εύκολα χειραγωγίσιμος θα μοίραζε εκ νέου την τράπουλα με τρόπο που το ήθελαν αυτοί και δίχως να το καταλάβει αυτός ο ηλίθιος και οι διάφοροι εγχώριοι και ξένοι σύμμαχοί του. «Σύντροφοι, ο σκοπός της παγκόσμιας επανάστασης βρίσκεται σε δυσχερέστατες πια διεθνείς συνθήκες. Έχουμε να επιλέξουμε: ή τον εγκαταλείπουμε και κοιτάμε ο καθένας να σώσει το τομάρι του ή στήνουμε ένα παιχνίδι φαινομενικά με όρους που θέλουν άλλοι, αλλά κρατώντας έξυπνα τους ρόλους κλειδιά μέσα σε αυτό περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή στο μέλλον ώστε να επαναφέρουμε τα κεκτημένα της επανάστασης. Πολλά δεινά θα ακολουθήσουν για τους συντρόφους συμπατριώτες μας, αλλά δεν υπάρχει άλλη λύση αν θέλουμε να κρατήσουμε ζωντανό τον κοινό μας σκοπό» είχε πει κάποιος αξιωματούχος μεταξύ υψηλόβαθμων στελεχών του ΚΚΣΕ ενθυμούμενος τον φόβο του Ιβάν του Τρομερού στην δεύτερη ταινία του Αϊζενστάιν, όχι για τη δική του ζωή, αλλά για τον σκοπό της αυτόνομης και ανεξάρτητης από ξένους αυτοκρατορίας του. Αυτός ο στόχος, του επέβαλε να έχει από κοντά τους εχθρούς του και να ξέρει να μπλοφάρει σωστά σε διπλωματικό επίπεδο δίχως να προδίδει τις προθέσεις του ακόμα και στους υποψήφιους δολοφόνους του που έρχονταν σε απόσταση αναπνοής απ’ αυτόν.
Οι Κινέζοι σύντροφοι είχαν επιλέξει έναν πιο πολύπλοκο δρόμο, δεχόμενοι να θυσιάσουν ολόκληρες γενιές πολιτών για χάρη των επενδύσεων των ξένων πολυεθνικών, με στόχο την εισαγωγή τεχνολογίας και την ανάπτυξη βιομηχανικών υποδομών αφού το σοσιαλιστικό σύστημα βρισκόταν διεθνώς σε κρίση. Τώρα όλα αυτά τα αλαζονικά ανώτατα στελέχη τέτοιων βιομηχανικών κολοσσών συλλαμβάνονταν και οι εργοστασιακές τους εγκαταστάσεις περνούσαν στα χέρια του κράτους. Το Κομμουνιστικό Κόμμα σε αγαστή συνεργασία με τους συντρόφους που είχαν διεισδύσει ψηλά στην ιεραρχία των δυτικών κυβερνητικών δομών συμμετείχε στο δόγμα της ανάπτυξης ενός επιθετικού, αδίστακτου Καπιταλισμού που θα σάπιζε από τα ίδια τα στοιχεία που θα τον συνιστούσαν, απονομιμοποιώντας τον για πάντα στην συνείδηση των ανθρώπων. Τα σύμμαχα επαναστατικά κράτη ετοιμάζονταν να συνδράμουν στρατιωτικά των Ναξαλιτών, των ανταρτών της Δυτικής Ινδίας και να δώσουν τελεσίγγραφα σε άλλα δυτικά καπιταλιστικά κράτη να διενεργήσουν δημοψηφίσματα για να αποφασίσουν οι λαοί τον τρόπο οργάνωσης των κοινωνικών τους σχέσεων.
Κι όλα αυτά; Από που; Στο γραφείο του Μεγάρου Μαξίμου μπήκε ο Μίμης.
«Σύντροφε» τον προσφώνησε ο Γιώργος κι αγκαλιάστηκαν με θέρμη.
-Στο είχα πει Γιώργο, ο μόνος τρόπος να νιώσει και να καταλάβει ο κόσμος την απανθρωπιά του συστήματος είναι να καταλάβουμε τις θέσεις κλειδιά εμείς οι ίδιοι και να το σπρώξουμε στα όριά του, να δείξουμε το πιο σκληρό του πρόσωπο, χωρίς εκπτώσεις και να κάνουμε τους ρόλους του ως φορείς τους πια, να δείξουν τις πιο ακραίες και χειρότερες δυνατές συμπεριφορές τους. Γι’ αυτό και η απόφαση να εγκαταλείψω με πολλούς συντρόφους το ΚΚΕ αλλάζοντας στρατηγική και μετακινούμενος προς το πιο συντηρητικό φάσμα του πολιτικού συστήματος, υιοθετώντας έτσι την ανάλογη στάση.
-Δεν έχασα την πίστη μου ούτε για μια στιγμή Μίμη. Παρόλο που έπρεπε να λειτουργούμε ατομικά χωρίς να γνωρίζουμε πάντοτε τυχόν συντρόφους μας, χωρίς να ανοιγόμαστε σε συνεργάτες κάνοντας γνωστές τις προθέσεις μας και παρά τις δυσκολίες που ανέκυπταν, βαθιά μέσα μου ήμουνα πάντα βέβαιος ότι η υλιστική αφήγηση μας για την ιστορία δεν μπορεί να κάνει λάθος ως προς το αποτέλεσμά της, παρά την σχετικά απρόβλεπτη εξέλιξη των κοινωνικών γεγονότων. Γι’ αυτό και δεν εγκατέλειψα ούτε στιγμή την δύσκολη πορεία που έπρεπε να πάρουμε εν μέσω αποδοκιμασιών από όλες τις πλευρές και υπό το φόβο της ανατροπής, της αποτυχίας του σκοπού μας και της προσωπικής μας εξόντωσης.
Το κόλπο της υπερχρέωσης των κρατών με κάθε τρόπο (σπατάλες, πόλεμοι κλπ) ήταν μεταξύ των στρατηγικών που είχε σχεδιάσει ένας πυρήνας τροτσκιστών φοιτητών από μεγάλα πανεπιστήμια και διανοουμένων τη δεκαετία του 60’, που πραγματοποιούσε μυστικές συναντήσεις σε όλο το δυτικό κόσμο συζητώντας τον τρόπο δράσης, το τρύπωμα μέσα στην ιεραρχία του παγκόσμιου συστήματος διακυβέρνησης, αναθέτωντας ρόλους στα ενεργά μέλη. Το δόγμα ήταν: «θα σαπίζουμε και θα τρώμε το σύστημα αργά και σταθερά από μέσα, όπως τα σκουλίκια τρώνε τη σαπισμένη σάρκα από κάποιο πτώμα». Η ώρα της αποκάλυψης και της Επανάστασης είχε επιτέλους φτάσει. Ο λαός πια γνώριζε την αλήθεια ύστερα από την γνωστοποίηση όλης αυτής της πορείας με τα ανάλογα στοιχεία.
Στο Σύνταγμα επικρατούσε πανδαιμόνιο. Ο κόσμος πανηγύριζε για την επικράτηση της Επανάστασης. Διάσπαρτα ανάμεσά τους βρίσκονταν οχήματα του στρατού που είχαν σπεύσει να προλάβουν ενδεχόμενη αντεπαναστατική αντίδραση της κοινωνικο-οικονομικής ελίτ της χώρας. Το πλήθος άνοιγε εν μέσω ζητωκραυγών να περάσει ο Γιώργος... Κάποτε ήθελαν να τον κρεμάσουν... Σήμερα ήθελαν όλοι να τον αγκαλιάσουν... Ένας άνθρωπος για μεγάλο χρονικό διάστημα κόντρα σ’ έναν ολόκληρο πλανήτη... Μια ατσάλινη θέληση ενάντια στην παγκόσμια αποδοκιμασία και κατακραυγή... Στο δρόμο του τον χαιρετούσαν διάφοροι σύντροφοι που είχαν παίξει τέλεια τον ρόλο τους... Το χέρι του Γιώργου έσφιξαν μεταξύ άλλων ο Άδωνης Γεωργιάδης που υποκρινόταν το υστερικό φασιστοειδές στερώντας κάθε ίχνος σοβαρότητας από την ακροδεξιά*, πιο κάτω ο Πρετεντέρης που με πολλή τέχνη προκαλούσε τόσο καιρό τη λαϊκή οργή και προς το τέλος ο μεγάλος Θόδωρος Πάγκαλος, έχοντας επιτελέσει επιτυχώς έναν πολύ επικίνδυνο ρόλο και που είχε μυηθεί στην παγκόσμια συνομωσία τον Μάη του 68’ στο Παρίσι...
-Συγχαρητήρια σύντροφε αρχηγέ, είπε με τη βαριά φωνή του.
Στο τέλος της διαδρομής τον ανέβασαν σε ένα άρμα... Φορώντας το Λενινιστικό κασκέτο του ο Γιώργος κοίταξε προς το πλήθος... Σιγά-σιγά απλώθηκε μια σιωπή... Όλοι περίμεναν να ακούσουν τι θα πει ο μπροστάρης της διεθνούς χειραφέτησης των λαών... Κοίταξε γύρω του... Πλήθος παντού... Μια απίστευτη μάζα... Συγκέντρωσε το βλέμμα του... Πήρε μια βαθιά ανάσα... Και δυνατά φώναξε...
-ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ! ΧΑΙΡΕΤΩ Σ’ ΕΣΑΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ! ΤΗΝ ΕΜΠΡΟΣΘΟΦΥΛΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ!
* Η Ευγενία Μανωλίδου δεν είχε ιδέα. Το ότι είχε δοθεί σε έναν αριστερό την έσπρωξε στην αυτοκτονία.
Τον Λεωνίδα τον είχε δολοφονήσει προηγουμένως ο Άδωνης με τα ίδια του τα χέρια.
ΑπάντησηΔιαγραφήεντάξει απλά θεϊκό
ΑπάντησηΔιαγραφή